Obligatiehandel compleet op slot

De teloorgang van de bemiddelaar in vastrentende waarden Wallich & Matthes is een teken aan de wand voor wat er in de obligatiewereld gaande is. Wallich – de gebruikelijke aanhef in het handelsverkeer – was een klinkende naam in de professionele wereld van obligaties, onderhandse leningen en geldhandel.

Nu is het doek gevallen. Daarmee is weer een partij verdwenen in een markt die toch al te maken heeft met natuurlijke krimp en waar nog amper een boterham te verdienen valt. Een van de oorzaken, denken wij, is de steeds strengere regelgeving als gevolg waarvan je als partij nog moeilijker je waar aan de man kunt brengen. En waardoor partijen als Wallich & Matthes de handdoek in de ring hebben moeten gooien.

Ideale wereld
Dat is des te schrijnender, omdat de handel in obligaties een van de meest transparante en liquide markten in de financiële wereld was. Banken en professionele handelshuizen maakten op handelsschermen hun posities en prijzen bekend waartegen ze bereid waren zaken te doen. Zo wisselden blokken van vele miljoenen – soms tientallen miljoenen – binnen enkele seconden probleemloos van eigenaar.

Toen vonden Europese regelgevers dat er maar eens een eind moest komen aan dit ongecontroleerde gooi- en smijtwerk. Het moest afgelopen zijn met onderonsjes waar partijen met een paar telefoontjes onderling hun zaakjes regelden. Iedereen had recht op een eerlijke markt waar aanbieders hun interesse kenbaar moesten maken.

Als je wat wilde kopen, moest je bij diverse partijen een aanvraag indienen om hun prijzen kenbaar te maken, waarna je de beste partij uitkoos om de zaak te settelen. Het leek een ideale wereld voor iedereen: transparant voor alle handelspartijen, eerlijk voor klanten, traceerbaar en controleerbaar voor toezichthouders.

Bühne
Hoe kan een mens zich vergissen. Ja, er zijn partijen aanwezig die bereid zijn om tegen vaste prijzen te handelen. Ze geven per obligatie aan tegen welke koers ze willen kopen en verkopen. Maar schijn bedriegt.

Ze zijn namelijk niet verplicht om op de afgegeven koersen te handelen. Zodra ze een prijs in het scherm hebben afgegeven, begint er een klok te lopen. De klant kiest de beste ertussen uit en dan heeft de aangewezen tegenpartij een à twee minuten de tijd om de ‘trade’ te accepteren of alsnog te weigeren. Waardoor in het laatste geval alles voor de bühne blijkt te zijn, het een grote poppenkast is, er helemaal niks gebeurt, er geen transactie tot stand komt en iedereen met lege handen blijft zitten.

Het overkomt ons regelmatig. Dat je wilt handelen op de getoonde prijs en de andere partij alsnog wegduikt, of botweg niet meer thuis geeft. Zo komt het voor dat professionele handelaren dagen bezig zijn om een klein plukje obligaties voor je te bemachtigen en daar niet of nauwelijks in slagen.

Uiteindelijk is er maar een de dupe en dat is de klant om wie het allemaal te doen was. Die klant moest zo nodig beschermd worden tegen alle kwade marktkrachten en oneerlijke handelspraktijken, maar het is precies de klant die met lege handen achterblijft.