Schuldpositie V.S. geen probleem

Slim mannetje, die Byron Wien, met een gezond relativeringsvermogen. Daar houden wij wel van. Wien was 21 jaar werkzaam bij de investeringsbank Morgan Stanley, in zijn laatste functie als Hoofd Beleggingsstrategie. In die hoedanigheid presenteerde hij zijn jaarlijkse, traditionele lijstje met ‘tien verrassende voorspellingen’. Wien, 85 jaar, is nu vicevoorzitter van een dochter van de Blackstone Group, een investeringsmaatschappij in alternatieve beleggingen met $ 434 miljard onder beheer.

In een interview laat hij zich relativerend uit over de Amerikaanse schuldpositie en de handel en wandel van president Trump. Zoals we weten, slaagt Trump er telkens weer in vriend en vijand op de kast te krijgen met opmerkelijke uitspraken en daden. Een daarvan zijn de importheffingen voor de Amerikanen als antwoord op aangekondigde heffingen voor Europese en Aziatische landen.

Wien maakt zich daar allesbehalve druk over. Die heffingen zullen de Amerikaanse economie nauwelijks raken, laat staan ontsporen, de term waar de pers het meest op teruggrijpt. Bij elkaar opgeteld gaat het om $ 400 miljard. Dat klinkt als een enorm bedrag, maar afgezet tegen een $ 20 biljoen (20.000 miljard) grote economie is het slechts 2% op het totaal. Dat overleven de V.S. wel, aldus Wien. Vergelijkingen met de jaren 30 van de vorige eeuw gaan mank, toen soortgelijke heffingen 8% van het totaal uitmaakten en productie en landbouw de hoofdbestanddelen van de economie vormden. Tegenwoordig is dat dienstverlening.

Schuld
Een ander thema is de schuldpositie van de Amerikaanse overheid, iets waar vooral de rest van de wereld zich zorgen over maakt. Hoe gaat Amerika in vredesnaam die $ 21 biljoen (21.000 miljard) aan schuld terugbetalen? Wien haalt zijn schouders daarover op.

In 2000 was de schuld $ 6 biljoen en de rente 6%. Je moest dus $ 360 miljard rente betalen om aan de schuld te voldoen. Nu is de schuld $ 21 biljoen maar de rente is fors gedaald en de rentelasten bedragen nu $ 450 miljard, omgerekend 2% van het bruto nationaal product. Dus de schuld is meer dan verdrievoudigd terwijl de rentelasten maar met 25% zijn gestegen.

En waarom zouden we de schuld moeten terugbetalen, vraagt Wien zich af? Een periode onder president Clinton uitgezonderd, heeft de Amerikaanse overheid nog nooit de schuld terugbetaald. Zolang de bezitters van Amerikaanse staatsleningen netjes de rente op hun schuld uitgekeerd krijgen, maakt niemand zich zorgen.

Explosief
De vraag die we ons volgens Wien wel moeten stellen is waarom de rente gedaald is terwijl de schuld ondertussen explosief is gestegen? Want als je iemand in 2000 gevraagd had welke rente je had moeten betalen op $ 21 biljoen in plaats van 6% op $ 6 biljoen, had je als antwoord gekregen dat die richting de 15% zou hebben gelegen. De reden dat dat niet het geval is, is dat we de wereld overspoeld hebben met liquiditeiten, geld dat op zoek is naar een schuilplaats.

Ik voeg daar van mijn kant nog toe dat de opbrengst op rentedragende producten nauwelijks voldoende is om de huur, gas, water en licht mee te voldoen. Daarom gaat een deel van dat geld richting aandelen. Veel bedrijven keren alleen al een dividend uit met een rendement dat tussen de 3% den 4% ligt.

Tenminste, wel de topbedrijven met een OK-Score 1 tot en met 3, ondernemingen die in onze aandelenportefeuille zitten en waar het geld tegen de plinten op klotst. Dat legt een bodem in het resultaat en het vormt het kersje op de taart van de koerswinst.

Steinhoff (0,225)
Het aandeel Steinhoff is bezig aan een opmerkelijk herstel, van 8,5 cent zijn we boven de 22 cent aanbeland. Dat komt in de verste verte niet in de richting van de 5 euro, zijnde de koers voordat het boekhoudschandaal zich openbaarde, maar alle verkopers die onder de 10 cent hun verlies hebben genomen zullen zich toch op het achterhoofd hebben gekrabd.

Nu is ook bekend dat een overgrote meerderheid van de obligatiehouders akkoord is met de herstructurering van de schuld. 89% van de obligatiehouders en 92% tot 96% van de convertible houders hebben zich aangemeld.

Uitstel van rentebetaling was een belangrijk onderdeel van het totaalpakket. Het houdt in dat Steinhoff – weliswaar tegen een fors hogere rente – tot 2021 de tijd krijgt om de onderneming weer van een stevig fundament te voorzien. We gaan ervan uit dat Steinhoff in de tussenliggende drie jaar flinke vorderingen heeft gemaakt met de afbouw van de schuld, waarvan de teller is blijven steken op meer dan 9 miljard euro netto.