Het verschil tussen weten en niet-weten

Morgen, 5 mei, wordt de jaarvergadering gehouden van de beleggingsmaatschappij van Warren Buffett. Buffett staat onder zijn volgelingen bekend als een focusbelegger. Hij huldigt de opvatting dat spreiding het risico niet verkleint maar vergroot.

De beurswijsheid ‘het is onverstandig om al je eieren in één mandje te leggen’ vindt bij mensen als Buffett geen weerklank, omdat dan volgens hem het probleem optreedt dat je niet alle mandjes in de gaten kunt houden. Het is voor een belegger met een breed gespreide portefeuille simpelweg onmogelijk om alles te weten van de bedrijven die in zijn portefeuille zitten. “Stop alle eieren in een mandje en let goed op dat mandje”, adviseert Buffett.

Volgens de superbelegger heb je niet meer nodig dan enig verstand van zaken en basale kennis van bedrijfseconomie, waarbij je in staat moet zijn om vijf tot tien uitmuntende bedrijven te vinden met lange termijn concurrentievoordelen. Je kunt beter een paar bedrijven bezitten waar je veel van afweet dan een groot aantal waar je weinig van afweet.

Een focusbelegger van wie je dat niet direct zou verwachten, draagt de naam John Maynard Keynes. In de financiële wereld is Keynes wereldberoemd als briljante macro-econoom, maar wat weinig mensen weten is dat hij van 1927 tot in 1945 in zijn eentje verantwoordelijk was voor de resultaten van een beleggingsfonds, het Chest Fund. Het gemiddelde rendement van het fonds bedroeg 13,2% op jaarbasis in vergelijking tot -0,5% voor de Londense beurs. En dat in een periode waarin zowel de Krach van 1929, de Grote Depressie en de Tweede Wereldoorlog plaatsvond. Keynes koos voor een ‘zorgvuldige selecte van enkele beleggingen’, waarbij hij zich terdege bewust was van de grootte van de posities.

Niet-wetenden vs. wel-wetenden
Wij hanteren dezelfde strategie voor onze beleggingsfondsen. De afgelopen weken zijn enkele aandelen in de aandelenportefeuilles flink gedaald. De oorzaak van de daling was in onze ogen niet terecht, maar daar heeft de rest van de wereld geen boodschap aan. Andere beleggers gaven gevolg aan hun emoties door op de verkoopknop te drukken. Wij handelden contrair en dat betaalt zich langzaam uit, getuige het positieve resultaat in april.

Het verschil tussen niet-wetende en wel-wetende beleggers is dat de niet-wetende zenuwachtig worden als koersen dalen. Op het internet is altijd wel een eng bericht te lezen waarom het met het betrokken bedrijf nooit meer goed zal komen en daar laat deze groep zich door beïnvloeden.

Luie stoel
Wij daarentegen vertrouwen als vanouds blind op de uitkomsten van de OK-Score. Gesteund door de betrouwbaarheid van de gemaakte analyse durven we onze belangen zonder nadenken te vergroten, simpel door net zolang aandelen te blijven kopen tot het belang weer terug is op het gemiddelde van de portefeuille. Dat is alles wat we doen, beleggen vanuit je luie stoel.

Het enige wat daarna nog rest is te wachten tot de markt tot bezinning komt en de koers op basis van de fundamentals weer gaat stijgen. Dat kan soms kort duren, soms lang, maar in dit verband verklaren we ons solidair met de minder opgejaagde medeburgers die in dit verband plegen te zeggen: “Jullie hebben een horloge, maar wij hebben de tijd.”